شووت

می خواستم این مکتوب باشه:
شب قبلش زنگ زدن که فردا صبح بیا تجریش، از اونجا میریم درکه. تعداد زیادی از آدمها هم میان. فردا صبحش رفتیم درکه. تا زیر آبشار دو قولو رفتیم. اونجا اتراق کردیم و بعد از خوردو خوراک یه تعدادی گفتن میرن بالاتر. یه تعدادی هم گفتن که می مونن. منم هوس کردم از ابشار دو قولو برم بالا. الان هنوز یادمه که آبشار خیلی پر آب نبود، قسمت اول آبشار خشک بود و چون عمود هم بود مثل صخره نوردی می موند که خیلی بالا رفتنش حال می داد. ولی قسمت دوم به طرز وحشتناکی خیس و لزج بود . شروع کردم از آبشار بالا رفتن. به یه قسمتی رسیدم که لیز خوردم و دیگه یادم نیست چه اتفاقی افتاد، تا وقتی به هوش اومدم. فکر می کنم حدود 1 ساعت یا 1:30 بی هوش بودم. تا پرستو* و دوستاش منو پیدا کردن. رفتن کمک آوردن و یه مسیر 1 ساعته رو 3 ساعتو نیم طول کشید تا من نیم بیهوش رو بیارن پایین. یه چیزایی ازش یادمه. اینکه خیلی خوابم میومد و اونا نمی گذاشتن بخوابم. و اینکه حسابی چاق بودم و کلی اذیتشون کردم و دیگه اینکه شماره موبایل و خونه خودمون یادم نبود. تنها شماره ای که یادم بود شماره مزدک بود که زنگ زده بودن بهش و طفلی پا شد با سیامک اومدن دنبالم. چقدر خوابم میومد. اون عقب پاترول گرفتم خوابیدم. تا رسیدیم بیمارستان. منو برده بودن بیمارستان مهر. مامان نمی خواست صورتم رو ببینه. نصف صورتم له شده بود. بالا پلک چپم 12 تا بخیه خورد. خاله سیما اومدن بالا سرم. دکی کشیک که اونجا بود می خواست ماها رضایت بدیم تا بخیه زدن رو شروع کنه چون می گفت جای بدیه و جاش می مونه و من مسوول نیستم و فردا نیاین گیر بدین، اگه می خواین ببرینش یه جا دیگه. منم گفتم دکی قربونت، دستم به دامنت چقدر حرف می زنی، بخیه رو بزن راحتمون کن جان مادرت!
از تمام بدنم عکس و اسکن و نقاشی و هرچی فکر کنی گرفتن! بعدم گفتن برو خونه بکپ، جالب اینجاست که بر اثر ضربه، باطری بدنم تموم شده بود، فکر کنم به مدت 5 -6 روز من قشنگ هر روز 23 ساعت خوابیدم.
سال دیگش توی تابستون، رفتم دکتر زانو، گفت رباط ثلاثه و مینیسکت پاره شده باید عمل کنی...

داستان عمل برای بعد...

*پرستو الان یه کوهنور شدیدا حرفه ای شده، اینم وبلاگش.