رفتیم اتاوا. تقریبا دو روزه کلی راهو رفتیم و اومیدم. شهر کوچیک و قشنگیه، کلی جا داره برا عکاسی. ای حاج ورهرام خیلی حال می کرده احتمالن اون جاها. ولی متاسفانه مسافرت من و خانواده بسیار کوتاه بود و هوا هم ابری. در نتیجه طبق معمول دوربین ها توی همون جاشون رفتن و بدون استفاده برگشتن.لان اگه چیزی نگم خفه میشم...
چیز خاصی هم ندارم بگم فقط بعضی وقتا دلم می خواست میشد یهو از دید محو شد. دنیا جای شدیدا شخمییه. هر کاری بکنی باز یه جای کار لنگ می زنه. اصلا درک نمی کنم چرا زندگی باید کرد. احتمالا هزار بار این حرف رو زدم که هیچ چیز لذت بخشی تو این دنیا وجود نداره. همش درده. ای تو روح اون کسی که آدمی رو به وجود اورد. بر اساس نظریه تکامل یعنی اگه بخوای یه نموره مهربونی کنی و یا بی خیال یک سری مسایل بشی ها به معنی کامل کلمه ضعیف محصوب میشی و برای سرویس دهان مجبوری هی بری تعمیرگاه! خب این دیگه چه شکلی از زندگیه؟ در واقع فلسفه ایجاد حیا یعنی رنجو سختی و بدبختی. تو روح هر کی که آفریده، نمی تونست یه خورده اون دوغوله رو بکار بندازه و اینقدر کرم نریزه؟
امروز دیگه یه لحظه اینقدر شاکی شدم که نزدیک بود کار دست خودم بدم. ولی خونسردیمو حفظ کردم و چیزی نگفتم. اول از خونسردی خودم خوشم اومد ولی بعدش اینقدر یهو احساس خستگی و پوچی کردم که فکر کردم اگه یه هفت تیری چیزی داشتم حتما یه گلوله تو مغر خودم خالی می کردم.
بهتره یا معلم غواصی شدن؟
بازم همون داستان قدیمی: لعنت بر خودم که هرچه کردم خودم کردم!
از وبلاگ آقای اولد فشن* به عاریه (قرض؟ کش؟ دزدی؟ بلند کردن؟) گرفته شده!
اینم کادوی تولدی که برای همسایه گرامی گذاشته بودند، فکر کنم یه یکساعتی پشت درش موند تا اومد ورداره. هی خدا بده شانس!
فتوشاپ نسب شد و عکسی هم گذاشته شد. زندگی هم به همین شخمی که می بینین. مرغابی و برف یه ور از برف پایین اومدن با اون کفشای لاسکیتیشون هم یه طرف دیگه!! خوش باشین.
یه قسمت بزرگی توی زندگی من تموم شد. در واقع یه پرونده 8 سال و نیمه به پایان رسید و من هنوز منگم. انگاری یه تریلی 18 چرخ از روم رد شده باشه گیج گیجم. چند وقته که میرم عکاسی ولی فقط راه میرم و عکس آنچنانی نمی گیرم. امیدوارم این حالت برطرف بشه. دیروز حافظه تیمون* رو زیاد کردم نا مجبور نباشم هر ماه یه سری کپی بگیرم و خالیش کنم. برای همین الان خیلی از برنامه های ادیت عکاسی رو ندارم و هنوز هم وقت نکردم بریزم و فعلا عکسی برای اپ کردن توی باب آیز ندارم!!- تو هنوز اینجایی که؟!
-عزراییل باز لیستشو جا گذاشته، منو مجبور کرده بشینم اینجا و اون از اون پایین می پرسه و منم از روی لیست نگاه می کنم ببینم درسته یا نه!
-شاهکارین به خدا شما دوتا.... راستی بوقت همراهته؟
- بوق نیست احمق، شیپوره!
- هر چی، بده یه خورده باهاش بازی کنم حوصلم سر رفته...
- ا ا ا دید چی شد؟! اشتباه کردیم، نوبت یکی دیگه بود، حواسمو پرت کردی اشتباهی تایید کردم، زکی....
روز سوم
روز آفرینش کویر، روز خلوت ...
روز اطمینان از تنهایی
تنها...
عشق یه اعتیاده؟! نیست؟ به نظرم یه اعتیاد شدید روحی و جسمیه! و بیشتر جسمی، وقتی عاشق یه کسی میشی تمام وجودت پرمی کشه به سمتش .
وقتی هم که نیست انگار مواد بهت نرسیده، بدنت درد می کنه، سرت تیر می کشه، دلت می خواد داد بزنی، دلت می خواد یه کاری بکنی که از این حالت بیای بیرون! میخوای ببینیش، می خوای بغلش کنی .تا وقتی کنارت هست هیچ مرگیت نیست، وقتی نیست انگار موادم نیست .
خیلی دلم می خواد بدونم عشق بدون علاقه جنسی چجوری میشه!؟ اصلا وجود پیدا می کنه یا نه؟!
