خاکستر من

با فریاد
با دلتنگی
با غم
دوری شیرینی لبان تو
در آتش خواهم شوخت
وجودم را برای اخرین لحظه لبخندت
برای آخرین دیدارت
در زیر باران نگاه خواهم داشت
آنگاه که به آرامی
گویی که جامی از لبانت می نوشم
آنگاه که جغد شب
درد آدمی را
با غم
فریاد زند
آنگاه باد
به مانند همیشه
خاکستر وجود مرا
از میان بستر تو
با خود به
ابدیت خواهد برد

...

ایستاده ام

تو از آرزوهایش حرف می زنی

از عشقی که داری

از دردهایت

از روزمرگی هایت

و من

همچنان بیمار گونه

رویایی را در ذهنم می پرورانم

که آرزو نیست

عاشقی نیست

تمنا نیست

روزمرگی نیست

چیزیست ورای هر عشقی

ورای هر آرزویی

ایستاده ام و

رویای وجودی را با بویش در ذهنم می پرورانم

جشن

تاریک تاریک

جشنم را در تاریکی شروع کرده ام
جشن مردن
جشن هزیان گفتن
جشن فراموشی خود
سیاه نور داره اثر می کنه
ولی چه دیر
جشنم پایان گرفته

درد

گذشته هاي
ديرينه
و ناكرده ام
را ورق مي زنم
برگي
سبز بود
برگي قرمز
آخرين برگ درخت
سياه
مي نمود
و هنگام افتادنش
بر روي خاك
نه صدايي برخاست
و نه حتي
دلي لرزيد ‏،
برگ را ديگر
هيچگاه
پيدا نكردم .


كجاست ؟
اين درد مرگ
كه يابمش .

نجوا

نجوایی بود

گویی صدایت را
شنیده ام.
صدایی می آمد
کوششی از روی اشتیاق
کجاست
مالک صدا
مالک لرزه های
تن من
دیر وقت است
دیریست
که در خواب
را با خستگی
می کوبم.
صدا
صدا
گویی پشت دریست
سنگین
وقتی در را گشودند
اینک
گویی
صدای خنده هایت
را نیز می شنوم.

سیاه

سیاه
سیاه،
رنگ وقتی که
تو نیستی،
خاطره ای
سفید
سفید،
وقتی که در
خاککده ابدیم
برای همیشه
غم را فراموش کرده ام.

زیباست

آري
نواي او چه زيباست !
نواي غم من
نواي باد
مرداب ،
نواي دردهاي من ،
فريادهاي
پر تلالوي جغد.
آري زيباست .

کوچک سرخ

کازابلانکا( برتی هیگینز)

آن پرنده
كوچك سرخ
كه به خاطر وجودي
بال گشود
كوير ساكت و سرد
زندگي را
با خستگي
پيمود
اينك در سياهي نشسته
با منقاركش
شعله ها مي افكند
ولي همه اش
پوچ هيچ
آنگاه كه شعله ها
بر سرتا سر
سياهي
پنجه افكند
پرنده كوچك سرخ
در خون خويش غلتيده بود
آدمك
گريان
بر بالاي وجودش
ايستاده بود
دستها
نالان به سويش دراز
كه :
اي خدا او را به من بازگردان
شعله ها تمامي
سياهي را
قرمز نمود
كه آخرين سياهي اين است
ولي
دو وجود قرمز
در كنار هم
غنوده
پوچ ، هيچ
شعله ها بر سر تا سر.

دردم را ببین!

آسیاب بادی مغز تو( هنری ماچینی)

اي خدا
من از تو قويترم
تو براي آينده
باران مي ريزي
و من
براي گذشته و آينده
در كويرهاي خشك آفريده ات
براي جويبارهاي پوسيده ات
در دلم
اشك مي ريزم
آنگاه تو گويي
پرستش را ببين
و من فرياد مي زنم
اي خدا
ببين
دردم
ببين .

عروسکها

ستاره

نشسته ام تنها
در اتاق دلگيرم
غمخواري است
تا غم باشد
غمي در وراي
فضاي اتاقم
به من لبخند
مي زند تا من
غمخواري كنم با
دلتنگيهايم
به عروسكها مي نگرم
لبخند تلخشان
با سكوت ، تنها
مي گويند
ديگر اميدي نيست
پنجره را مي گشايم
كوه با تمام عظمتش
با سكوت به اين
شرمندگي مي نگرد
آري حتي برگها هم
از من مي گريزند
آرام و بدون صدا
به زمين مي ريزند
مبادا كه من
صدايشان كنم
تا با من غمخواري
كنند
چراغها را خاموش
مي كنم ولي
لبخند عروسكها
هنوز پيداست
من چه كرده ام !!
خدايا !
من چه كرده ام !!

خاکستر

ماه

بي بهار
در ميان
بيابان
در ميان ريگزارها
كه زيباييشان فقط سكوت سرشار از بي انتها بودن
قدرتشان نرم بودن
فكرشان درخششها در
شب و روز
● آري به گمانم من تنهام
پس كمكم كن
اتاقكم را بشكن
پنجره بساز
بسوي بهار
○ براي زندگي ؟
●نه براي منطق، براي نمردن
○ آنگاه به زندگي خواهي رسيد
و تنهاييت را
با وجود پر پيچ من از دست خواهي داد.
كه مرگ را چون من دوست بداري
و احساس
تمام وجودت را در خود گيرد .
شبي ساكت
در زير مهتاب
آرام آرام
جسمي مي سوخت
سوختنش را باز تنها
و فردا در زير نور خورشيد
خاكسترها در روي آب
با هيبتي ناهموار
باز تنها
در گوشه اي
جمع شدند
بدون هيچ منطقي
و سالها بعد
از اين خاكسترها
در اين مرداب
روئيدند نشانه هايي كه او
براي امپراطوري
تنهايي
در انتظارش بود
انبوهي نيلوفر آبي
براي نشان زندگي
آري ، او اينك تنها نبود.

آخور

غوغا

گاهي اوقات
فراموش مي كنم
همه جا درد و غم
هست،وقتي در
شادي فرو مي روم
به سرعت غم را ،شبحش
را از دور مي بينم ، مثل
يك خر ،سرم را دوباره
توي آخور خودم
فرو مي كنم، انگار
كه هيچ چيزي نديدم
ولي وقتي به دشت
مي رسم ، مي بينم
همه چيز تاريك و
خاليه ، آنوقت
به جاي شبح خود
غم را مي بينم و
بعد مجبورم
طويله ام را
هم ترك كنم.

بوف

افقهای مه آلود

امشب
چغوك با بوف
به نرمی
آواز سر می دهند
در اين هوای بارانی
خدا كمكشان خواهد كرد
با بوی خاك
در اين شب
ياد دستهايش مرا بيدار
نگه خواهد داشت
بوف
به نرمی
مرا بيدار خواهد كرد
و چغوك آواز جدايی
سر خواهد داد :
ديگر نيستم
چرا هيچ چيز را درست نمی بينم ، بايد
خوابيد ولی با كدام آواز?

سقوط

عشق،اما...

پرت شدم
از این لبه تاریکی
آه از این ورطه زندگی
سقوط کردم
سقوطی دهشتناک
گویی مدتهاست که دارم
از زندگی وداع می کنم
گویی مدتهاست که در ورطه سقوط
غوطه ورم
چنان سرد
که غم نیز مرا به فراموشی سپرده
گرما را در وجودم حس میکنم
لیک ورطه سقوط
به مانند وجودی دیگر
وجودی گرم
مرا به خود فرا می خواند
چقدرسرد
و گرم
آه چقدر دهشتناک
باید متی انتظار بکشم
تا این سقوط سرد
به پایان برسد
اینک
وجود مرا
آرامشی فرا گرفته است
دیگر ارتفاعی نیست
سقوطی نیست
روح است و
ناراحتم
کم شده ام
فریاد شده ام.

عکس از نیما مهربانی

پشت تنهایی

فقط یه لحظه ست...

وقتي او مي آمد
من تنها ‏‏،
پشت برگ زرد
پنجره ام
پشت تنهايي
روياهايم
را نيك مي ديدم.
من تنها،
وقتي او مي آمد
در روياهايم
صداي دور شدن پاهايش را
مي شنيدم،
وقتي او از
تنهايي،
برگهايم،
زندگي ام،
مي رفت
پشت تنهايي،
من تنها ،
وقتي او مي رفت
در روياهايم
صداي آمدنش را
صداي گامهاي لرزان
روي برگهاي زرد را
مي شنيدم .

قرن من

قرن من...

صدايي از من بود
وجودي
احساسي
دنيايي
كهن
سر شاخه هايي بلند
درختي تنومند
مسكينانه
به در چوبي
قلبهايم
مي نگريستم
جوي آب سرد
درها را با خود
مي برد
اندوه آتشين
در گامهايم جان
مي گرفت
غم حمله آورد
لشگريانش
از فرط خونريزي
سرخ بودند
سردارش خسته
قلب من آخرين
گامهايش را بر
مي داشت
صدايي از وجود
من بود
صداي آخرين
گامها از نهاد
وجودم
برخواست.

گور پوسیده

افسوس
خاك سرد!
گور پوسيده ،
سنگ قبر اين مرد
اينك پاشيده،
افسوس
اين مرد
نمي دانست هرگز
چگونه
محبت
با او چنين كرد
افسوس
نمي دانست
كه
غم
نبودن لطافت
با او چنين كرد
اينك گور
خاليست ،
سنگ قبر اين مرد ،
اينك از هم
پاشيده !!

خواب

خوابی بود
که مردان خسته
در هنگام
شکستگی
به تلخی آن را
هشیوار
می بینند.
خواب نبود
نبود
لبهای خندان
نبود دستهای گرم
خواب
سرد شدن
سنگهای صبور
خسته ام
سخت شکسته
رویم خاک ریزید
که بیشتر خواب دیدن را
نتوانم.

تنهام

آه چقدر تنهام
خداوند هم در این
اتاقک تنهاست،
به دستهایم می نگرم
فریاد تنهایی را
در خطوطشان می بینم.
که آشفته بر هر سو
هراسان،
پراکنده اند،
که با این تنهایی
چه بنویسند
که خود تنهایند.

تنهایی من

آمده اند تنهایی من را بگیرند،
در اتاقم
بسته است،
پنجره ها
تاریکند،
ولی باز می آیند
شنیده اند،
وقتی گفته ام
او تنهایی من است
او عشق من است
کوردلانه
آمده اند تنهایی مرا بگیرند.