اصلا همه چیز تقصیر ماسته!

امروز وب گردی کردم، یه جوری ولگردی الکترونیکی میشه، کاری که مدتها بود نکرده بودم، از یه بلاگ به وبلاگ دیگه ای پریدن یا از یه لینک رفتن به یه لینک دیگه. برای خودش لذتی داره ولی یهو ساعت رو نگاه می کنی میبینی کلی وقته داری ول می گردی!
نکته جالبی که در هین ولگردی متوجهش شدم این بود که مقدار بسیار زیادی وبلاگ شخصی عکاسی درست شده که بعضی هاشون با شعر همراهن بعضیاشون با مشخصات عکس و دوربین و بعضیا هم هردو. معمولن اونایی که لنز سری ال و دوربین گرانی دارن حتما اون مشخصات رو پایین عکس می نویسن، انگار که دارن اون لنز و دوربین رو می کنن تو چشم بیننده!!
متاسفانه و واقعا متاسفانه بیش از 90% این وب عکسها در یک نکته مشترکن: عکسهای بسیار مزخرفی گرفته میشه و توی وبها گذاشته میشه. خیلی راحت همان مساله ای که در سایت های عکاسی فارسی وجود داره در وبلاگهای عکاسی فارسی هم وجود داره. تنها مزیتش اینه که آدم می تونه انتخاب کنه که به کدوم سایت یا وبلاگ سر بزنه و دیگه مجبور نیست روزانه اراجیف بقیه رو تماشا کنه!
موندم، مملکت به اون زیبایی، سوژه های به اون نابی، مکانهای به اون قشنگی، 4 تا عکس خوب وجود نداره که دل آدم خوش باشه!
بازم دارم غر می زنم، می دونم، تا فرهنگ مردم رو ج ا، ج ا ک ش تعیین می کنه، انتظار بیش از این نباید داشت.
از ماست که بر ماست.