دیوانه

آدميان مرا ديوانه پنداشته اند
چون دوستت ندارم
رنگ عسل چشمهايت را به خواب نمي بينم
چون بويت را حس نمي كنم
آدميان مرا ديوانه پنداشته اند
چون مرغهاي قفس را
به يادت ، به آزادي پر نمي دهم
مرا ديوانه گفته اند
چون سايه وجودت را
در كنار ديوار زندگي ام نمي بينم
چه بگويم !
من ديوانه ام
تو را دوست ندارم چون
عاشقانه
به تو عشق مي ورزم
آري من ديوانه توام
رنگ چشمهايت را دوست ندارم
بلكه چون ديوانگان
در شبح خاطره ام
هميشه آنها را در كنارم مي بينم
مرغها را آزاد نمي كنم
چون وجودت را آزادي نيست
همه اش براي من است
و اين خودخواهي من
است .
آدميان مرا ديوانه پنداشته اند
چون سنگ صبورم
گل نازكي
بيش نيست
گل آبي نيلوفر
به لطافت آب
به وسعت دريا
به صبوري
و استقامت
درختان كاج
به نازكي مه
آري
اينك همه مرا ديوانه مي پندارند
چون عاشق توام .