Sunday, April 30, 2006

اندوه


اندوه
تمامی دنیا
گورستان عظیم
عشق است.
درختان در کنار دیوار
در رویای نسیمی اند
که در خواب رفته است
تا ابد.
سپیده دمان
باریکه ای از نور خورشید اینجا می افتد
تا شامگاهان
آخرین بار
نام مرا بر روی گورم روشن کند.
آنتونین بارتوشک
at

1 comment:

Anonymous said...

che sher e zibaee! mamnoon.

2:53 PM

Post a Comment

Subscribe to: Post Comments (Atom)